Вяртанне – адно з самых чалавечных і значных слоў. Мы вяртаемся дадому, у родныя мясціны, да блізкіх людзей, да ўспамінаў, а часам – да саміх сябе. Менавіта такую магчымасць разважаць пра Радзіму, памяць і духоўныя карані дае верш Максіма Танка «Вяртанне».
“Калі ў сваёй вандроўцы
Я адлучаюся далёка
Ад Радзімы
І ўжо не чую яе
Песняў на зары,
Не адчуваю паху яе хлеба,
Не бачу прызыўных яе агнёў…”
Пісьменнік пераконвае, што пакуль мы знаходзімся побач з роднымі мясцінамі, можам не заўважаць іх асаблівай каштоўнасці. Але адлегласць дапамагае зразумець: сваё – гэта тое, што нельга замяніць.
